Kauczuki poliuretanowe to dwuskładnikowe systemy (baza i środek utwardzający; A+B), które obejmują szeroki zakres zastosowań przy stosunkowo niskich kosztach. Są dostępne do produkcji form odlewanych, nakładanych pędzlem lub natryskiwanych na model.
Zalety
- Poliuretany są łatwe w użyciu, a wiele z nich ma prosty stosunek mieszania objętościowego (np. 1A:1B) – nie jest wymagana waga.
- Elastyczne poliuretany są dostępne w szerokim zakresie twardości, od żelowatych poprzez średnie twardości aż po twardsze niż opona samochodowa. [Powiązane: Przewodnik po skali twardości Shore'a]
- Kauczuki poliuretanowe mają stosunkowo niską lepkość i same się „odgazowują” – nie wymagają odgazowywania próżniowego.
- Poliuretany charakteryzują się dobrą odpornością na ścieranie i są stosowane do odlewania materiałów ściernych, takich jak beton.
- Kauczuki poliuretanowe są tańsze niż silikony i polisulfidy.
Wady
- Podczas gdy kauczuk silikonowy ma najlepsze właściwości antyadhezyjne, kauczuk poliuretanowy ma najgorsze właściwości antyadhezyjne i przylega praktycznie do wszystkiego. Dokładne przygotowanie modelu jest niezbędne do udanego wykonania formy z kauczuku poliuretanowego. [Powiązane: Przewodnik po uszczelniaczach i środkach antyadhezyjnych]
- Poliuretany są wrażliwe na wilgoć i mogą tworzyć pęcherze, jeśli zostaną wystawione na działanie zbyt dużej ilości wilgoci (na przykład podczas formowania na zewnątrz w bardzo wilgotny dzień).
- Poliuretany mają ograniczony okres przydatności po otwarciu – resztki produktu mogą ulec degradacji pod wpływem wilgoci zawartej w powietrzu. (Smooth-On produkuje produkt o nazwie XTEND-IT™, który znacznie wydłuża okres przydatności pozostałych ilości niewykorzystanych poliuretanów).
