Podczas jednej z wizyt w zakładzie produkującym prefabrykaty betonowe oraz elementy infrastruktury kanalizacyjnej zwróciliśmy uwagę na proces wykonywania otworów przeznaczonych do montażu przejść szczelnych dla rur kanalizacyjnych. W zależności od średnicy rur oraz technologii stosowanej w danym zakładzie otwory wykonywano ręcznie w świeżym betonie, wycinano po utwardzeniu prefabrykatu lub modelowano przy użyciu jednorazowych kształtek. Każda z tych metod była czasochłonna, generowała dodatkowe koszty i wymagała wykonywania kolejnych operacji po zakończeniu procesu betonowania.
Podczas rozmowy z właścicielem zakładu pojawiło się pytanie, czy możliwe byłoby opracowanie rozwiązania pozwalającego wykonywać otwory już na etapie produkcji prefabrykatu, jednocześnie eliminując konieczność późniejszej obróbki. Szczególnie interesujące było ograniczenie prac związanych z wycinaniem otworów oraz montażem przejść szczelnych po rozformowaniu elementu.
Po analizie procesu opracowaliśmy technologię wielokrotnego użytku wkładek formujących wykonywanych z elastomerów poliuretanowych. Punktem wyjścia były stosowane wcześniej wzorce wykorzystywane do wykonywania otworów. Na ich podstawie wykonano formy produkcyjne umożliwiające seryjne wykonywanie trwałych wkładek przeznaczonych do pracy w warunkach przemysłowych.
Największą zaletą opracowanego rozwiązania było połączenie dwóch procesów w jedną operację technologiczną. Przed zalaniem formy betonem na wkładkę montowano przejście szczelne przeznaczone do późniejszego podłączenia instalacji kanalizacyjnej. Podczas betonowania element ten zostawał trwale osadzony w prefabrykacie. Po rozformowaniu elastyczna wkładka mogła zostać łatwo usunięta, pozostawiając gotowy otwór wraz z zamontowanym przejściem szczelnym.
W efekcie prefabrykat opuszczał formę praktycznie jako gotowy element, bez konieczności wykonywania dodatkowych prac związanych z wierceniem, wycinaniem czy późniejszym montażem przejść szczelnych. Rozwiązanie pozwoliło znacząco skrócić czas produkcji, ograniczyć ilość pracy ręcznej oraz poprawić powtarzalność wykonywanych elementów. Dodatkową korzyścią była wysoka trwałość wkładek umożliwiająca ich wykorzystanie przez setki cykli produkcyjnych, co przełożyło się na bardzo niski koszt jednostkowy.
Projekt pokazał, że największe innowacje nie zawsze wynikają z zastosowania nowych maszyn czy skomplikowanych technologii. Czasami wystarczy dokładnie przeanalizować proces produkcyjny i znaleźć sposób na wyeliminowanie operacji, które od lat wykonywane są w ten sam sposób. Opracowane rozwiązanie zostało wdrożone w kilku zakładach produkujących prefabrykaty betonowe i do dziś pozostaje skuteczną metodą usprawniania produkcji elementów infrastruktury kanalizacyjnej.
